Główna
Lekcje
Milongi O nas
Ciekawostki
Hydepark
Subskrypcja
Linki
Kontakt
 
  A. Falcon i F. Canaro
     
 

Ada Falcon i Francisco Canaro

 

O Adzie Falcon może ktoś kiedyś napisze całkiem porywające romansidło. Bo historia jej życia jest rzeczywiście niesamowita. Trzeba zacząć od tego, że na stronie www.todotango.com mamy całkiem spory zestaw jej piosenek: "Corazon de Oro", "Un jardin de ilusion", "Cuando el corazón"... . Ada śpiewa oczywiście do muzyki Canaro. Dlaczego "oczywiście"? A, bo było tak:

Urodziła się w Buenos Aires w sierpniu 1905 roku i wychowywała z dwoma starszymi (też śpiewającymi) siostrami. Później, już jako sławna śpiewaczka, lubiła opowiadać historię o porwaniu i uwiedzeniu swojej matki przez pewnego znanego arystokratę ; ona sama miała być tego niecnego postępku owocem. Matka bardzo zręcznie sterowała karierą dziewczyny i w związku z tym 5-letnia Ada zadebiutowała publicznie jako "argentyński klejnocik". Przed rokiem 1920 była już nastoletnią gwiazdą kina niemego.

W latach 20-tych Ada Falcon jest jedną z najbardziej uwielbianych i adorowanych kobiet w Argentynie. Krążą legendy o jej futrach, biżuterii, samochodach i rezydencji w najwytworniejszej dzielnicy Buenos Aires. Kocha się w niej sam Carlos Gardel. Ada nie jest jednak tylko jedną z wielu wykreowanych gwiazd tej epoki. Ona jak nikt inny, potrafi fenomenalnie operować swoim unikalnym głosem, przechodzącym bez wysiłku od lirycznego mezzosopranu w głęboki, czysty i jasny sopran.

W roku 1925 zaczyna nagrywać płyty. Akompaniuje jej mistrz Oswaldo Fresedo i jego orkiestra. Z tego okresu pochodzą też jej pierwsze płytowe wykonania tango. Potem nagrywa jeszcze kilkakrotnie a akompaniuje jej Enrique Delfino, Manuel Parada.

Ostatecznie, pod koniec lat 20-tych, związuje się z orkiestrą Francisco Canaro. Można rzec: naturalną koleją rzeczy, rozpoczyna się też w ten sposób długoletni burzliwy romans z żonatym Maestro. Związek obfituje w rozmaite skandale; perypetie tego trójkąta pełne są na przemian elementów to sentymentalnych to komicznych. Jedna z anegdot mówi, że Canaro, umęczony awanturami, bliski decyzji o rozstaniu z żoną, postanowił zasięgnąć rady prawnika. Ten zaś zapytał wprost:"czy Maestro zdaje sobie sprawę z tego, że automatycznie pozbawia się połowy fortuny?" Ponoć sam zainteresowany nigdy więcej już o rozwodzie nie wspomniał. I nic dziwnego. Argentyńczycy mają przecież do dziś w zwyczaju mówić "on jest bogatszy niż Canaro".

Mistrz dorobił się swojej legendarnej fortuny wykazując niespotykaną pracowitość - przypisuje mu się autorstwo nawet 7000 utworów. Ktoś powiedział, że jeżeli Canaro w rzeczywistości napisał tylko 5% z nich, był by to wystarczający powód aby nazywać go Wielkim.
Urodził się w 1888 roku w skrajnie biednej rodzinie włoskich imigrantów w Urugwaju w miasteczku Jose de Mayo. Zaraz po urodzeniu bliscy nazwali go "Pirincho" ( ptak ze śmiesznie nastroszonymi piórami ) i to przezwisko przylgnęło do niego już na zawsze. Od 1898 cała rodzina zamieszkała w Buenos Aires.
Od dziecka ciężko pracował na swoje utrzymanie a w wolnych chwilach uczył się grać, samodzielnie konstruując najprostsze "instrumenty" strunowe. Na swoich prymitywnych skrzypcach grał w miejscach gdzie odbywały się zabawy ubogich. Zarobione w ten sposób grosze wrzucał do uszytego przez matkę i noszonego na piersiach worka.
Pierwszy publiczny, debiutancki występ miał miejsce w obskurnej knajpie w Ranchos, miasteczku leżącym o setki kilometrów od Buenos Aires.
Canaro był twardy, uparty i zdeterminowany. Ponad wszystko marzył o zdobyciu majątku i sławy. Według relacji ludzi, którzy go znali, nigdy, nawet w okresach największych niepowodzeń, nie okazywał zwątpienia. Jako 20- latek, występuje w kawiarniach okolicy najsłynniejszej dzisiaj dzielnicy BsAs; La Boca. Wtedy też jego wszystkie zainteresowania i wysiłki skupiają się wokół tango ( pierwsze kompozycje ).
W 1911 wraz z innymi muzykami i przyjacielem, genialnym bandoneonistą Vincente Greco (to on pierwszy użył określenia "Orquesta Tipica" ) występują w kawiarni La Turca, El Estribo, w knajpie Rodriquez Pena. Z tej ostatniej zachwycony muzyką tłum wynosi Greco na rękach i maszeruje ulicą Corrientes.
To własnie dzięki Canaro i Greco tango wdarło się na salony opornej i sceptycznej argentyńskiej arystokracji. W 1912 Canaro zaczyna dyrygować ( wciąż niewielką ) orkiestrą. Około roku 1918 w imieniu swoim i swoich kolegów rozpoczyna prawdziwą batalię o prawa autorskie. Dzięki tym działaniom, później; w 1935 roku w budynku ufundowanym przez Maestro, znajdzie swoją siedzibę organizacja zwana dziś Argentyńskim Stowarzyszeniem Autorów i Kompozytorów SADAIC.

Pierwszą w dziejach tanga potężną orkiestrę składającą się z 32 muzyków kompletuje w 1921 roku. Trzy lata później, Canaro również jako pierwszy, wprowadza do wykonywanych przez swoją orkiestrę utworów, partie wokalne dające nazwę całemu okresowi ( "estribillistas" ). Jest również pionierski w eksperymentach z wprowadzeniem do tango brzmienia kontrabasu.

W okresie 1925 - 1927, wykorzystując modę na tango, podróżuje po Europie i USA. Po powrocie okazuje się jednak, że jego popularność w kraju całkowicie spada. Radio nie było jeszcze w powszechnym użytku ; o nieobecnym Canaro ludzie po prostu zapomnieli. Genialny muzyk nie poddaje się jednak łatwo. Natychmiast rozpoczyna długą, wyczerpującą podróż po całej Argentynie odzyskując szybko rozgłos i uznanie. Dzięki temu równolegle z nadawaniem pierwszych regularnych programów w eterze, utwory Canaro stają się modne i rozpoznawalne.

Canaro wpada również na genialny pomysł aby rozbudować scenariusze tango tworząc z nich muzyczne utwory sceniczne (wzorem musicalu). Stosuje przy tym rozmaite muzyczne zabiegi stylistyczne wprowadzając do wcześniej skomponowanych utworów uwerturę i improwizowane interludium. W ten właśnie sposób np.: tango "Nueve puntos" zostaje przerobione na "Pajaro azul". W tym samym okresie Canaro eksperymentuje też z nowym rytmem i tempem: "tangón" i "milongón".

W swoich licznych przedsięwzięciach Mistrz nie odniósł sukcesu tylko w przemyśle filmowym. Jego studio "Rio de la Plata" nigdy nie przyniosło spodziewanych zysków.

W roku 1956 ( osiem lat przed śmiercią ) Canaro opublikował swoje wspomnienia: "Moje 50 lat z tango".

A Ada Falcon?
Pewnego dnia 1942 roku, zrezygnowała z kariery. Razem z matką wyjechała z Buenos Aires i obie wstąpiły do klasztoru franciszkanek. Nikt nigdy nie poznał powodów tej decyzji. Najczęściej mówiono o religijnym objawieniu, niekiedy o postępującym latami szaleństwie artystki. Do końca jej życia nie udało się rozwikłać tej tajemnicy. Nigdy już nie występowała, nie udzielała wywiadów i nie pozwalała się fotografować. Zmarła całkiem niedawno ( 2002 ).
Powstał o niej film dokumentalny "Yo no se que me han tus ojos..." ( "Nie wiem co zrobiły ze mną twoje oczy...").

M. K.

 

 
     

 

 
   
 
Teksty tang
   


  Pasional
Se dice de mi
Tomo y obligo 
     
 
Relacje z podróży
 


Sycylia - Siracusa 2009 - A&G
Buenos Aires 2008 - A&G 
Bolonia i Marzabotto 2007 - A&G
Budapeszt 2006 - A&G
Krym 2006 - Kasia i Irek
Kijów 2005 - A&G
Moskwa 2005 - A&G
Bolonia 2004 - A&G
Rzym 2004 - A&G

         
 
inne
   
     
   
Muzyka  
 

 

 
 
 
  statystyka